“ Ang patuloy na gumagawa ng kasalanan ay sa diyablo, sapagkat buhat pa nang simula ay nagkakasala na ang diyablo. Dahil dito, nahayag ang Anak ng Diyos upang wasakin ang mga gawa ng diyablo.” (I Juan 3:8)

Sa pabrika ni Satanas, milyong-milyong kasalanan ang nagagawa kada araw. Ang mga ito ay inilalagay sa malalaking karton at inililipad papuntang langit. Inilalatag ito ni Satanas sa harapan ng Dios, habang nilibabak niya ang dakilang Manlilikha dahil sa kasalanan ng mga taong Kanyang nilikha.

Maraming tao ang masigasig na nagtatrabaho sa “Pabrika ng Kasalanan”. Ang iba ay fulltime, ang iba naman ay part-time….

Sa Hebreo 2:14-15 ay mababasa: “Kaya ang mga anak ay nakibahagi sa laman at dugo, at Siya man ay nakibahagi rin sa mga bagay na ito, upang sa pamamagitan ng kamatayan ay Kanyang mapuksa ang may kapangyarihan sa kamatayan, samakatuwid ay ang diyablo, at mapalaya silang lahat na dahil sa takot sa kamatayan sa buong buhay nila ay nasa ilalim ng pagkaalipin.”

Ang “anak” na binabanggit ay tumutukoy sa mga ispiritwal na supling ni Kristo na Tagapagligtas. (Isaias 8:18;53:10). Sila rin ang mga anak ng Dios. Sa pagsugo kay Kristo sa lupa, ang layon ng Ama ay ang kaligtasan ng Kanyang mga anak. “Gayon na lamang ang pag-ibig ng Dios sa…

Bakit kailangang manampalataya (manalig, magtiwala) kay Hesus? Sapagkat ang sangkatauhan ay may malubhang kalagayan at si Hesus lamang ang maaaring sumagip sa atin. Inihambing ito sa kalagayan ng isang taong walang malay sa loob ng nasusunog na gusali na malapit nang gumuho. Dumating ang bumbero, dala ang hindi nasusunog na pangbalot at agad-agad na binuhat ang walang malay at sinabi, “Bubuhatin kita, huwag kang kikilos upang tulungan ako. Ilalabas kita sa nag-aapoy na lugar na ito, subalit hayaan mong ako ang gumawa nito. Magtiwala ka lamang.”
Malubha ang ating kalagayan sapagkat galit ang Dios dahil sa ating mga kasalanan. Ang Dios ay makatarungan at ang Kanyang galit ay nakatuon sa lahat…

Ang pagdidiin sa kabanalan ay hindi nagpapababaw sa pag-aaring-ganap (Justification by faith). Ang pananampalataya at mabubuting gawa ay parehong kailangan. Subalit ang isa ay ugat at ang isa naman ay bunga. Ang ating katuwiran ay kay Kristo lamang. Kung tanungin ang mga Katoliko tungkol sa kaligtasan, ang sagot nila ay: “pag-sisisi, pananampalataya at pagmamahal sa kapwa”. Ang sagot naman ni Pablo ay: “Manampalataya ka sa Panginoong Jesus at ikaw ay maliligtas…” (Gawa 16:31).

Ang pananampalataya na nag-uugnay kay Kristo ay ang pananam-palataya na gumagawa sa pamamagitan ng pag-ibig. (Gal 5:6). Sa Huling Araw tayo ay mapapawalang sala hindi sa ating mga gawa dahil hindi ito sapat. Subalit titingnan din ng Dios…

Ang dahilan ng “pagpapabanal” o sanctification ay upang maging kawangis tayo ng Dios na Lumikha. Nangyayari ito kung lumalago tayo sa kaalaman kung sino ang Dios at ang Kanyang mga dakilang gawa. Ang pagkilalang ito ay natural na nagdadala ng paglago sa katuwiran at pagmamahal sa Dios. Ito ay hindi biglaang nangyayari kundi nagpapatuloy, at sa paglipas ng panahon ay nag-tataas ng antas ng ispiritualidad ng isang Kristiano. Ngunit ang maging kawangis ng Dios ay isang napakabigat na panawagan, ngunit maaring mangyari sa biyaya ng Dios at kung may pagnanais at pagsisikap na gampanan ang mga gawain ng pagpapabanal.

Ang pagpapakabanal ay mas nagiging malinaw kung ikumpara ito sa kasalungat na…

Ang salitang “Kabanalan” ay nasulat ng 600 na beses sa Biblia at 700 naman  kung isama ang iba pang salitang kasing-kahulugan nito. Ang pagsamba ng bayan ng Israel ay nakasentro sa kabanalan. Kaya kailangan na banal ang pari, ang kanilang kasuotan, mga kagamitan, at ang tabernakulo.

Ang kahulugan ng kabanalan ay ang pag-hiwalay. Nagpapakita ito ng distansiya. Ang Dios ay banal at mataas sa lahat ng Kanyang nilikha. Siya ay bukod at natatangi. Siya ang Dios at wala nang iba (Isa 45:22). Ang mga Kristiano ay tinawag upang maging banal, sapagkat ang Dios na tumawag sa kanila ay banal.
Ngunit bilang mga Kristiano, tayo ay naging banal na kay Kristo. Kasama dito…

Bakit tayo iniligtas ng Dios? Alam natin na tayo’y patay sa kasalanan at nakikipag-galit sa Dios, subalit inialay ng Mabuting Pastol ang Kanyang buhay (Juan 10:15) at namatay sa Krus para sa ating katubusan. (Rom 3:25). Dahil sa pananampalataya, at sa pamamagitan ng buhay, kamatayan at pagkabuhay na magmuli ni Kristo, tayo ay inaring-ganap ng Dios. Ito ang Magandang Balita.

Subali’t itinanong na ba natin kung bakit tayo iniligtas ng Dios? Sinasabi ng Biblia na iniligtas tayo ng Dios dahil mahal Niya tayo (Juan 3:16) at para sa Kanyang kapurihan (Efeso 1:6,12,14). Ngunit may isa pang mahalagang sagot. Ayon sa Efeso 1:3-4, ito ay “…,upang tayo’y maging banal at walang dungis…

Maling isipin na habang ang tao ay tumatanda ay nagiging marunong. Sinasabi sa Job 32:9 “ Hindi ang dakila ang siyang pantas, ni ang matanda man ang siyang nakakaunawa ng kahatulan.” Ang karanasan at edad ay hindi magdadala sa tunay na karunungan. Ang maging kawangis ni Hesus ay hindi nahuhubog sa paglipas ng bawat kaarawan. Sinasabi sa I Timoteo 4:7, na kailangan ang disiplina at pagsasanay para sa karunungan na siyang magdadala sa kabanalan.

Maaring madagdagan ang kaalaman kahit walang pagkukusa sa pag-aaral dahil kahit hindi pinag-uukulan ng panahon ay may naririnig na pagpapaliwanag ng Salita ng Dios. Subalit ang panaka-nakang pakikinig ay hindi nagdadala sa karunungan tungo sa banalan. Ang…

Ang masiglang buhay-Kristiano ay nag-uugat sa pusong may init at liwanag ng Ispiritu. Ang apoy ay mamamatay kung walang pang-gatong. Gayon din, ang pusong hindi ginagatungan ng kaalaman ay manlalamig sa di kalaunan. Hindi kailangang tayo ay maging matalino at may mataas na pinag-aralan upang lumawak ang ating kaalaman sa mga ispiritwal na bagay. Ngunit dapat na tayo’y maging katulad ni Hesus, “na nakaupo sa gitna ng mga guro na nakikinig at nagtatanong sa kanila. Ang lahat ng nakikinig sa Kanya ay namangha sa Kanyang katalinuhan at sa Kanyang mga sagot” (Lukas 2:46-47) Ang pagsunod kay Kristo ay pagpapailalim sa disiplina ng pag-aaral.

Ang isang katangian ng matalinong lalaki o babae…

“Nang ilagay ng mga manggagawa ang pundasyon ng templo ng Panginoon, ang mga pare sa kanilang kasuotan ay lumapit na may mga trumpeta, at ang mga Levita, mga anak ni Asaf na may mga pompiyang upang magpuri sa Panginoon ayon sa mga tagubilin ni David na hari sa Israel. At sila’y nagawitan sa isa’t isa na pinupuri at pinapasalamatan ang “Sapagka’t siya’y mabuti, sapagka’t ang Kanyang tapat nap ag-ibig ay magpakaylanman sa Israel. At ang buong bayan ay sumigaw ng malakas, nang kanilang purihin ang Panginoon, sapagka’t ang pundasyon ng bahay ng Panginoon ay nailagay na. Ngunit marami sa mga pari…