Ang pananalangin ay isang pinakamahalagang bagay sa buhay ng isang Kristiano. Mahalaga ang pag-aaral ng Salita ng Dios, ang pagdalo sa mga serbisyo ng Iglesia at ang pakikibahagi sa Huling Hapunan. Subalit ang mas mahalaga sa lahat ng ito  ay ang personal na pananalangin, bagamat dapat ay ginagawa rin ng tapat ang mga nabanggit. May pitong dahilan kung bakit ang pananalangin ay siyang pinakamahalaga sa buhay-Kristiano.

Una, ang pananalangin ay kailangan sa kaligtasan. Walang kaligtasan kung walang panalangin. Tandaan lamang na hindi nakakapagligtas ang panalangin, ngunit ang hindi nananalangin ay hindi maliligtas. Hindi magagawa para sa iyo ng ibang tao ang kumain, uminom at matulog upang ikaw ay…

      “Magsikap kayong pumasok sa makipot na pintuan, sapagkat sinasabi ko sa inyo na marami ang magsisikap na pumasok at hindi makakapasok” (Luke 13:24)           

May malaking responsibilidad ang bawat tao para sa kanyang kaligtasan.  Walang hanggang pagdurusa ang pagwawalang-bahala dito. Kayat inaanyayahan ni  Hesus ang bawat isa na pumasok sa makipot na pintuan na naglalarawan ng kaligtasan.  Ang pintuan ay daan upang makasama ng Dios na perpekto sa kabanalan ang taong lubhang makasalanan. Ito ay inihanda na ng Dios noon pa man para sa makasalanan. Buhay ni Hesus ang naging halaga ng pintuang ito.

Makipot man ito, subalit wala nang iba pang pintuan. Ang kaligtasan ng tao ay kay Hesus…

Hindi ka dapat maging kampante sa iyong ispiritwal na kalagayan. Dapat na maging sigurado ka sapagkat ang kahulugan nito ay buhay na walang hanggan o kamatayan.

Una, tanungin mo ang iyong sarili kung ano ang puwang ng Kristianismo sa iyong puso. Hindi sapat ang iyong kaalaman, pagpapahayag ng labi o maging ang iyong pakiramdam. Ang totoong Kristianismo ay naghahari sa puso at nagbibigay ng direksyon sa iyong pagmamahal, kalooban, pagpili at pagdedesisyon sa buhay.

Ikalawa. Tanungin mo kung ano ang tingin mo sa kasalanan. Kung ikaw ay pinaghaharian ng Banal na Ispiritu, nakikita mo ang kasalanan na kasuklam-suklam sa mata ng Dios at ang gumagawa nito ay nagpapailalim sa poot ng Dios….

Ang kasalanan ay may mapanlinlang na anyo na tinatawag na:  “mapandayang pagnanasa”  (Efeso 4:22) Mapandaya, sapagkat tinatawag nito na matamis ang maasim, at maasim ang matamis. Ang mga naniniwala sa kanila ay magiging gaya nila. “Ang kanilang tiyan ang kanilang dios, ang kanilang kahihiyan ang kanilang kapurihan, na nakatuon ang isip sa mga bagay na makalupa” (Fil 3:19). Sa ating panahon, hindi mabilang na tao ang nagdiriwang sa kanilang kahihiyan at nagpapasarap sa lason ng kalayawan.

Ang mapanlinlang na pagnanasa ay maaring magdikta na ang pag-gawa  nito ay mas mabuti kaysa sa mapalapit  sa Dios. Nagbibigay ito ng kalituhan  na nagpapababaw sa kasalanan. Maaring isipin na hindi naman ito  kasalanan….

Ang ating mga trabaho ay hindi lamang isang gawain. Ito ay isang bokasyon kung saan tayo ay tinawag ng Dios. Sinabi ni Calvin na sa bawa isa ay itinalaga ang isang partikular na gawain. Ang Dios ang tumatawag kung kaya’t itinatatwa nito ang opinyon na ang ating trabaho ay dala ng pagkakataon, o dahil sa kagustuhan ng tao. Kung ang Dios ang tumatawag sa ating mga trabaho, nais ng Dios na mag-trabaho ang tao. Malinaw ang utos na ito sa paglikha pa lamang. Kaya’t ang pagiging tamad, at ayaw mag-trabaho ay taliwas sa utos ng Dios.

Ang ating trabaho ay mula sa Dios. Makikita natin ang gawa ng probidensya…

Ang pag-aasawa ni Hosea kay Gomer ay sumasalamin sa pag-ibig ng Dios sa Kanyang bayan. Walang sinumang maghahangad na ibigin ang isang madumi at mapangalunyang asawa katulad ni Gomer. Subalit ibinigay ni Hosea ng buong-buong ang kanyang oras, panahon at ari-arian upang suyuin si Gomer. Gayon din ang Dios sa Kanyang bayan subalit patuloy pa rin itong sumusuway sa Kanya. Talamak ang karumihan at pangangalunya ni Gomer. Ginagawa niya ang ayon sa gusto ng kanyang laman hanggang tuluyan niyang iwanan si Hosea. Ipinagmalaki ni Gomer na sasama siya sa lalaking magbibigay sa kanya ng lahat ng kanyang pangangailangan (Hosea 2:5).

Gayon pa man, tinustusan pa rin ni Hosea si Gomer dahil alam niya na kahirapan lamang ang idudulot sa kanya…

Malinaw sa atin na ang kaligtasan ay sa pamamagitan ng pananampa-lataya at hindi sa mga gawa (Efeso 2:8-9). Ngunit dapat ay matibay din ang ating paniniwala na “ tayo ay pinakamahusay na gawa , na nilalang kay Kristo para sa mabubuting gawa , na inihanda ng Dios nang una pa upang siya nating lakaran” (Efeso 2:10) Tayo ay binuhay na muli para sa pag-gawa ng mabuti. Ang salitang “lakaran” ay nagpapahiwatig ng pangka-raniwang karanasan, hindi ang pagliligtas sa isang bata sa nasusunog na bahay. Tayo ay ginawa ng Dios upang gawin ang ordinaryong mabuting gawa sa konteksto ng ating pang-araw-araw na bokasyon o gawain.

Ang pag-gawa ng mabuti ay isinalarawan ni Pablo sa I Timoteo 5:9-10. Upang ang isang balo…